" ... สองมือที่ดังไม่มีความสําคัญ คือสองมือที่ทำให้โลกหมุนไป ... "
สืบเนื่องมาจาก review เพลงสายโลหิต .... คือหัตถาครองพิภพ เพราะมากจริงๆ
^^ คิดถึงแม่ขึ้นมา น้ำตามันก็ไหล โอ้เย ..... วันนี้ได้กลับบ้านแล้ว ^^
เนื้อร้องและทำนอง โดย ชมพู ฟรุตตี้ (สุทธิพงษ์ วัฒนจัง)
สองมือที่ดูนุ่มนวลอ่อนโยน
สองมือที่ดูช่างบอบบางอย่างนั้น
สองมือที่ดังไม่มีความสำคัญ
คือสองมือที่ทำ ให้โลกหมุนไป
แม้เพียงร่างกายนั้นเกิดเป็นหญิง
แท้จริงหัวใจนั้นแกร่งยิ่งกว่าชาย
ขอเพียงให้เป็น ได้ดังที่ตั้งใจ
จะทุกข์ทนเดียวดายไม่มีความสำคัญ
บันดาล โลกหมุนเวียนวนไปตามจิตใจ
นำพาให้เป็นไปตามต้องการ
ทุกสิ่งเปลี่ยนแปร ไปด้วยมือเธอเสกสรร
ดังถ้อยคำประพันธ์ เปรียบเปรยพรรณนา
ถึงชาย ได้กวัดแกว่งแผลงจากอาสน์
ซึ่งอำนาจกำแหงแรงยิ่งกว่า
อันมือไกวเปลไซร้ แต่ไรมา
คือหัตถาครองพิภพจบสากล
บันดาล โลกหมุนเวียนวนไปตามจิตใจ
นำพาให้เป็นไปตามต้องการ
ทุกสิ่งเปลี่ยนแปร ไปด้วยมือเธอเสกสรร
ดังถ้อยคำประพันธ์ เปรียบเปรยพรรณนา
ถึงชายได้กวัดแกว่ง แผลงจากอาสน์
ซึ่งอำนาจกำแหงแรงยิ่งกว่า
อันมือไกวเปลไซร้ แต่ไรมา
คือหัตถาครองพิภพจบสากล
++++++++++++++++++++++
เรื่องเล่าจาก blog
ลูกชายวัย 7 ขวบ กลับมาบ่นให้ฟังว่า คุณครูให้เขียนเรียงความเรื่อง "ความดีของแม่"
เขาไม่รู้จะเขียนอะไรก็เลยเขียนได้แค่ 4 บรรทัด
นึกไปถึงเมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนเขียนเรียงความเรื่อง "ความดีของพ่อ" ลูกกลับเขียนออกมาได้หลายข้อ
รู้ว่าลูกเห็นพ่อเป็นฮีโร่ ถามอะไรก็ตอบได้ทุกเรื่อง งานฝืมือของลูกก็ช่วยคิดช่วยทำได้ทุกอย่าง
แถมไม่ค่อยไปจ้ำจี้จ้ำไช จุกจิกจู้จี้กับเขาด้วย
เลยต้องบอกลูกไปว่า "หนูลองนึกดูสิว่า
* ...ใครปลุกหนูตื่นเพื่อไปโรงเรียน
* ...ใครจัดเสื้อผ้าให้หนู
* ...ใครซักรีดเสื้อผ้าให้หนู
* ...ใครหาข้าวให้หนูกิน
* ...ใครตรวจการบ้านให้หนู
* ...ใครซื้อของเล่นให้หนู
* ...ใครที่หนูต้องให้นอนกอดทุกคืน
* ...ใครที่กอดที่หอมหนูบ่อยที่สุด
* ...ใครให้สตางค์หนูไปโรงเรียน
* ...ใครหาหยูกยาให้หนูเวลาไม่สบาย
* ...ใครพาหนูไปเที่ยว
* ...ใครซื้อหนังสือหรือของที่หนูอยากได้
* ...ใครต้องพบครูวันปฐมนิเทศของหนู
* ...ใครเป็นคนไปจ่ายเงินค่าเทอมให้หนูที่โรงเรียน
* ...ใครเป็นคนโทร.ไปหาเพื่อนๆ หนู เวลาหนูจดการบ้านมาไม่ครบ
* ...ใครซื้อขนมหรือของขวัญให้หนูเวลามีงานสังสรรค์ที่โรงเรียน
* ฯลฯ
นั่นแหละเป็นความดีของแม่ ที่แม่ทำอยู่ทุกๆ วัน ทำอยู่เป็นประจำ ไม่เคยปริปากบ่น
หนูจึงมองเป็นเรื่องธรรมดาๆ ไม่ได้มองเป็นความดีของแม่
หนูต้องนึกถึงว่า ตั้งแต่ลืมตาตื่นจนหลับตานอนแต่ละวันแม่ทำอะไรให้หนูบ้าง วันพิเศษต่างๆ
แม่ทำอะไรให้หนูบ้าง นั่นแหละความดีของแม่ทั้งนั้น เห็นมั้ยว่าแม่ทำอะไรๆ ให้หนูเยอะแยะเลย
ถามลูกอีกครั้งว่า ถ้าต้องเขียนอีกครั้งจะเขียนได้ไหม ลูกชายก็ยิ้ม พยักหน้าตอบว่า "เขียนได้
แล้วจะเติมว่าหนูรักแม่ที่สุดในโลกด้วย"
ถามลูกว่าจำกลอนตอนที่เรียนอนุบาล แล้วมาท่องให้แม่ฟังจนน้ำตาไหลได้ไหม ลูกชายก็ท่องออกมา
"พระคุณแม่ เลิศฟ้า มหาสมุทร
พระคุณแม่ สูงสุด มหาศาล
พระคุณแม่ เลิศหล้า สุธาธาร
ใครจะปาน แม่ฉัน นั้นไม่มี"
นั่นแหละลูก พระคุณของแม่ก็คือความดีทั้งหมดของแม่ที่ทำให้หนูนั่นเอง
ขอขอบคุณ
http://www.oknation.net/blog/konto/2007/08/09/entry-1